Enfant terrible stopt met wielrennen na aanhoudende conflicten met UCI

Jan-Willem van Schip hangt zijn fiets definitief aan de haak. De Nederlandse excentrieke wielerpionier is het na jaren van discussies, diskwalificaties en onbegrip helemaal beu. Vooral zijn conflicten met de UCI hebben zwaar doorgewogen.

Drie diskwalificaties werden hem te veel

De 32-jarige Jan-Willem van Schip rijdt in december nog één laatste wedstrijd. Tussen 2 en 6 december neemt hij deel aan de Zesdaagse van Rotterdam, waarna zijn wielercarrière definitief voorbij is.

De Nederlander kende de voorbije jaren bijzonder veel moeilijkheden. In amper twee seizoenen werd hij drie keer uit wedstrijden gezet. Daarbij ging het telkens om zijn opvallende fiets of zijn ongewone houding op de fiets.

In een gesprek met de podcast De Rode Lantaarn laat Van Schip verstaan dat vooral de manier waarop de wielerbond met hem omging, zwaar woog. “Ik werd gewoon opgezocht”, vertelt hij over de diskwalificaties van dit jaar.

Ook tijdens het Nederlands kampioenschap voelde hij zich ongelijk behandeld. Hij verwees daarbij naar Wilco Kelderman, die volgens hem eveneens met zijn polsen op het stuur reed, zonder daarvoor bestraft te worden.

Met de UCI valt niet te praten

Van Schip probeerde naar eigen zeggen herhaaldelijk duidelijkheid te krijgen over wat wel en niet toegelaten was. Een antwoord dat hem vooruit kon helpen, kwam er volgens hem niet.

“Mijn vrienden zeiden dat het niet zou lukken en dat het waarschijnlijk opnieuw mis zou gaan. Toch bleef ik proberen te begrijpen wat ik mocht en wat niet. Daar kwam geen antwoord op”, klinkt het.

Twee wereldtitels en een eigenzinnige aanpak

Van Schip was nochtans een bijzondere verschijning in het internationale wielrennen. Hij werd twee keer wereldkampioen op de baan en behaalde ook drie profzeges op de weg. Zijn obsessie met aerodynamica, materiaal en voeding maakte hem tot een opvallende pionier.

Hij experimenteerde al in 2018 en 2019 met aerodynamische snelpakken, terwijl die aanpak pas later bij veel andere ploegen gemeengoed werd. Toch voelde hij zich naar eigen zeggen onvoldoende gewaardeerd.

Ook de liefde voor het wielrennen verdween stilaan. Zelfs een recente overwinning in de GP Groot gaf hem niet meer dezelfde voldoening. “Je wordt een soort verslaafde die steeds meer nodig heeft om dezelfde kick te voelen. Dat is best triest”, besluit hij.