Er is iets dat ongelofelijk knaagt bij Dylan Teuns na zijn ‘gedwongen’ afscheid

Geen plaats meer bij de grote ploegen

De professionele wielercarrière van Dylan Teuns zit erop. De Limburger heeft na maanden van onzekerheid beslist om geen nieuw contract meer na te streven. Niet omdat hij zelf vond dat zijn mogelijkheden op waren, maar omdat de juiste aanbieding uitbleef. Vooral de manier waarop zijn afscheid tot stand kwam, laat een wrange nasmaak achter.

In een gesprek met Het Nieuwsblad vertelt Teuns dat hij al geruime tijd voelde dat zijn toekomst in het peloton onzeker was. Zijn voorjaar verliep niet zoals gehoopt en daardoor belandde hij in een contractsituatie die hij nog nooit eerder had meegemaakt.

Zelfs toen de Tour de France al begonnen was, had hij nog geen overeenkomst voor het volgende seizoen. Verschillende ploegen gaven hem bovendien hetzelfde antwoord: ze wilden verjongen.

Er volgden gesprekken met drie WorldTeams en twee ProTeams. De onderhandelingen met de drie ploegen uit de hoogste afdeling leverden echter niets op. Toen ook Lotto-Intermarché liet weten geen plaats voor hem te hebben, moest Teuns een belangrijke beslissing nemen.

Samen met zijn partner Elke en zijn ouders zette hij alle mogelijkheden op een rij. Uiteindelijk kwam hij tot de conclusie dat een overstap naar een kleinere ploeg hem niet gelukkiger zou maken.

Nog altijd geloof in eigen kwaliteiten

Het afscheid valt extra zwaar omdat Teuns zelf overtuigd bleef van zijn mogelijkheden. Hij had graag nog twee seizoenen op het hoogste niveau gekoerst. Een rol als kopman was daarbij niet noodzakelijk.

“Ik wilde gerust als piloot fungeren voor een puncher of vanuit een vrije rol iets betekenen voor het team in de topklassiekers”, vertelt hij aan Het Nieuwsblad.

Dat hij die kwaliteiten de voorbije twee seizoenen onvoldoende heeft kunnen tonen, blijft volgens hem knagen. Hij wilde echter niet terechtkomen bij een ploeg waar de organisatie en financiële middelen onvoldoende garanties boden.

Zijn eerdere ervaringen verklaren die keuze. Bij BMC beleefde hij belangrijke ontwikkelingsjaren, terwijl hij bij Bahrain Victorious enkele van zijn grootste successen boekte. De professionele omkadering speelde daarin een belangrijke rol.

Bij Cofidis botste hij de voorbije twee seizoenen naar eigen zeggen vaker op organisatorische problemen. Nog eens twee jaar in dergelijke omstandigheden koersen, zag hij niet zitten.

Bekkenbreuken maken zijn verhaal extra wrang

Teuns vindt bovendien dat zijn sportieve mogelijkheden niet volledig verdwenen waren. Hij wijst erop dat hij het klassieke voorjaar afwerkte met twee breukjes in zijn bekken. Toch kon hij zich nog meten met enkele grote namen.

In Parijs-Roubaix sprintte hij bijvoorbeeld mee voor de achttiende plaats. In de Amstel Gold Race eindigde hij in een groep die streed om de twaalfde plaats.

Ook zijn prestatie in de Omloop Het Nieuwsblad geeft hem argumenten om te geloven dat er nog meer mogelijk was. Hij werd twintigste en realiseerde op de Muur van Geraardsbergen zelfs de tweede klimtijd. “Alleen Mathieu van der Poel was sneller”, besluit hij.

Vooral de valpartij in Dwars door Vlaanderen vormde een kantelpunt. Daarvoor had Teuns naar eigen zeggen nog alle vertrouwen in zijn voorjaar. Het contrast tussen zijn ambities en de uiteindelijke beslissing om te stoppen, maakt zijn afscheid bijzonder moeilijk.