Vader van Ramses Debruyne vertelt over moeilijke periode: één telefoontje veranderde alles

Jarenlang keihard gewerkt

Jan had een kinderboerderij die subsidies kreeg van de stad. Dat project betekende veel voor hem. Hij had er naar eigen zeggen bijzonder hard voor gewerkt en zag het als iets waarin hij zijn energie en engagement kwijt kon.

Maar op een bepaald moment vielen de subsidies weg. Daardoor werd het financieel onmogelijk om de werking verder te zetten. De kinderboerderij moest sluiten.

Voor Jan voelde dat als een zware persoonlijke nederlaag. Niet alleen verdween zijn dagelijkse bezigheid, ook het resultaat van jarenlang werk viel plots weg.

Thuiszitten werd steeds moeilijker

De gevolgen waren groot. Jan beschrijft hoe hij thuiskwam, in de sofa ging zitten en nergens nog zin in had. Hij was afwezig, humeurig en bleef voortdurend nadenken. “Ik had keihard gewerkt, maar we moesten sluiten. Ik ben daar kapot van geweest en zakte diep weg”, klinkt het in Het Nieuwsblad.

Het piekeren maakte het steeds moeilijker om opnieuw in beweging te komen. Jan bleef vastzitten in zijn gedachten en vond geen uitweg uit de situatie.

Een telefoontje dat alles in beweging zette

Op een dag zat Jan op zijn fiets. Hij besefte dat het zo niet langer kon en besloot zijn vrouw te bellen. “Ik zei tegen haar: zo kan het niet verder, ik ga naar een psycholoog.” Het antwoord van zijn vrouw bleef hem bij: “Merci dat je dat doet.”

Voor Jan was dat een belangrijk moment. Hij zette zelf de stap om hulp te zoeken en kon eindelijk praten over wat er allemaal in hem omging.

Ook oud verdriet kreeg een plaats

Tijdens de gesprekken met de psycholoog kwam niet alleen de kinderboerderij ter sprake. Jan vertelde ook over het overlijden van zijn zusje Ilse, toen hij elf jaar was.

Hij besefte dat hij emoties jarenlang had weggeduwd. Binnen zijn gezin werd vroeger weinig over verdriet gesproken. De pijn leek verdwenen, maar was nooit helemaal verwerkt.

De combinatie van het verlies van de kinderboerderij en het onderdrukte verdriet uit zijn jeugd maakte de periode bijzonder zwaar. Door erover te praten, kon Jan stilaan opnieuw vooruitkijken.

Vandaag probeert hij vooral rust te vinden in de kleine dingen. Hij kijkt weinig televisie omdat dat zijn hoofd te actief maakt. Liever zet hij een koptelefoon op en luistert hij naar jazz. Hoe chaotischer de muziek, hoe beter hij naar eigen zeggen kan slapen.