Lefevere blij dat hij ervan verlost is: "Man toch!"

Het onverzettelijke? Dat is duidelijk niet uit het niets gekomen, zo blijkt uit een interview met Het Nieuwsblad dit weekend. "Als kind stak mijn moeder me in de kolenkelder wanneer ik weer eens stout was geweest", opende Patrick Lefevere een anekdote.

"Dan vroeg ze na een tijdje aan de deur: ‘Als ik je eruit laat, ga je dan braaf zijn?’ Mijn broers jankten dan direct van: ‘Ja mama, ik ga nooit meer stout zijn.’ Maar ik was ongelooflijk koppig. Ik bleef liever urenlang afzien in dat donker hok dan te capituleren."

Verschrompelende renners bij Patrick Lefevere

En hij gaat verder met zijn ontboezeming: "Ik heb veel slaag van haar gekregen. Ze gooide een keer met een mes dat in de muur vlak boven mijn hoofd bleef steken. Ikzelf reageer anders als ik boos ben. Slaan doe je uit onmacht."

"Wie schreeuwt, heeft de strijd verloren. Ik dwing respect af door te zwijgen. Ik kon een bus vol renners met een blik laten verstaan dat ik niet content was. Dan zag je ze verschrompelen", gaf hij ook een vergelijking richting de koers.

De wielertijden zijn ook veranderd ...

En wat over de koers dan? "Quick-Step kan zonder mij. Het kerkhof ligt vol mensen die onmisbaar waren. Het wielrennen is ook te rap en te fel veranderd. Ik ben blij dat ik ervan verlost ben. Al die miserie met sponsors. En iedere coureur heeft nu een manager. Man toch."

"Vroeger bepaalde ik onze strategie door mijn vinger in de lucht te steken om te voelen van waar de wind kwam. Nu staan ze om de paar kilometer met een windmetertje omhoog", is de gewezen sterke man toch wel streng over de koerswereld in de krant. En toch wordt hij nu al door velen gemist in het peloton ...