Eli Iserbyt is openhartig over afscheid: "Mijn levenswerk is weg"

Eli Iserbyt moest vorige week een punt zetten achter zijn carrière als crosser. Op LinkedIn heeft Iserbyt nog wat meer duiding gegeven bij zijn afscheid.

"Daar zit je dan. In het UZ. Eén op één met je arts. Een man met bakken ervaring", begint Iserbyt zijn post op LinkedIn. "In een ijdel moment van hoop wacht je af wat het resultaat zal zijn van alweer hetzelfde onderzoek, het tiende in evenveel maanden."

"Vermoeidheid, strijdvaardigheid, frustratie en radeloosheid wisselen elkaar af. Elke dag slinger je van het ene uiterste naar het andere. Maar één ding dreef me vooruit: hoop… Want hoop doet leven."

"Eli, stop ermee alsjeblieft. Je zet je eigen been op het spel in je zoektocht naar je oude zelf. Dit krijgen we niet meer goed, laat staan ‘normaal’. Mijn linker liesslagader ziet er op beeld eerder uit als een oorlogsgebied dan als een slagader."

Hoop viel weg bij Iserbyt

"Het beetje overgebleven hoop valt weg. De grond zakt onder mijn voeten. En dan rijst de vraag: wat nu?" Sinds dat moment leeft Iserbyt in een roes, een proces van aanvaarding waarbij hij toch nog dacht om nog één keer onder het mes te gaan. 

"Nog één keer, dacht ik. Maar al snel nam de rede het over van het gevoel. De man die voor me zat, heeft zijn hele leven gewijd aan net datgene wat bij mij het probleem is. Waarom zou ik mezelf hoger inschatten dan de arts? Hoop… Want hoop doet leven."

{READALSO}

Levenswerk van Iserbyt is weg

"Mijn levenswerk is weg. Op nog geen tien maanden tijd. De voorbije vijftien jaar bestond mijn werk eruit om, dag in dag uit, mijn lichaam op te bouwen tot de beste versie van mezelf. Er was geen beter gevoel dan topvorm. Het harde werk achter de schermen, de afstelling van de fiets, de benen, het hoofd: alles klopte. Maar niet ik presteerde, wel het hele team, als een goed geoliede machine."

Iserbyt bedankte uitvoerig iedereen die hem tijdens zijn carrière geholpen heeft, zoals zijn vrouw, zijn ouders, zijn broer, familie en vrienden, supporters en ploegmanager Jurgen Mettepenningen. 

"Vandaag overheersen pijn, verdriet en frustratie. Een topsporter wil vooruit, maar vandaag sta ik even stil. De oogkleppen zijn af. Het paard staat op stal. De steun en warmte die ik de laatste dagen gevoeld heb zijn enorm. Nu voel ik weer hoop. Voor de toekomst. En die hoop heb ik aan ieder van jullie te danken."