Het dorp rijdt mee: hoe Vlaanderen zijn renners nooit loslaat

‘Onze coureur’ bestaat nog altijd

Wanneer Wout van Aert een grote koers rijdt, schakelt Lille bijna automatisch over op koersmodus. Cafés zetten uren vooraf televisies aan, supporters hangen vlaggen buiten en op lokale evenementen duikt zijn naam voortdurend op. De gemeente speelde die verbondenheid de voorbije jaren ook bewust uit via lokale acties en evenementen rond Van Aert.

Dat fenomeen blijft opvallend aanwezig in Vlaanderen. Ondanks de internationale uitstraling van de moderne wielersport blijven veel renners sterk verbonden aan hun gemeente. Niet alleen symbolisch, maar ook sociaal en cultureel. Ze blijven “van hier”.

In Schepdaal geldt hetzelfde voor Remco Evenepoel. Zelfs nadat hij uitgroeide tot winnaar van monumenten en grote rondes, blijft hij voor veel inwoners in de eerste plaats de jongen die daar opgroeide .

Dorpstrots als verlengstuk van de koers

Die lokale trots leeft vaak veel sterker dan buiten Vlaanderen wordt vermoed. In Ham is Jasper Philipsen uitgegroeid tot een uithangbord van de gemeente. Zijn bijnaam “De Vlam van Ham” werd lokaal haast een merk op zich.

Ook in Balen blijft Tom Boonen jaren na zijn carrière zichtbaar aanwezig. Zijn successen maakten van de gemeente tijdelijk een centrum van de Vlaamse wielerwereld. Dat effect blijft nazinderen in supportersclubs, wielerevenementen en lokale verhalen .

Lees ook... Forfait van Evenepoel op komst: maar wat is de echte reden?›

Het opvallende is hoe sterk inwoners zich mee eigenaar voelen van dat succes. Alsof overwinningen van één renner ook iets zeggen over het dorp zelf. Dat mechanisme zie je in Vlaanderen sterker dan in veel andere sporten.

Van cafés tot straatdoeken

De verbondenheid beperkt zich niet tot koersdagen alleen. In Baal blijft Sven Nys letterlijk deel van het dorpsbeeld. Zijn jaarlijkse cross groeide uit tot een vaste afspraak voor duizenden supporters .

In Gistel blijft Johan Museeuw een naam die generaties overstijgt. Oude cafés hangen nog foto’s van zijn klassiekerzeges op, terwijl oudere inwoners verhalen blijven vertellen over “de Leeuw van Vlaanderen” .

Het zijn kleine signalen die samen iets typisch Vlaams vormen. Bakkers maken speciaal koersgebak wanneer de Tour passeert, supporterscafés hangen het hele voorjaar vol wielervlaggen en tijdens grote kampioenschappen verschijnen plots straatdoeken aan gevels en kerkhekkens. Zelfs jeugdclubs verwijzen trots naar lokale kampioenen die ooit op dezelfde wegen trainden. Gemeenten zonder actieve topcoureur teren vaak nog altijd op oud wielererfgoed dat van generatie op generatie wordt doorgegeven.

Moderne topsport, ouderwetse verbondenheid

Tegelijk contrasteert die dorpstrots steeds harder met de realiteit van het moderne wielrennen. Renners leven vandaag internationaal, met hoogtestages in Spanje, trainingsblokken op Tenerife en volledig wetenschappelijke begeleiding rond voeding, wattages en herstel. Toch lijken Vlaamse gemeenten hun renners net daardoor harder vast te houden.

In Herentals blijft Rik Van Looy bijvoorbeeld nog altijd een historische figuur van betekenis . De stad profileert zich al jaren expliciet als wielerstad, mee dankzij die geschiedenis.

Misschien verklaart dat waarom wielrennen in Vlaanderen anders blijft aanvoelen dan veel andere topsporten. Supporters kijken hier niet alleen naar prestaties. Ze kijken ook naar afkomst, herkenbaarheid en lokale verbondenheid. Achter elke Vlaamse renner staat nog altijd een dorp dat een klein beetje mee op de fiets zit.