Iedereen ergert zich eraan, maar het werkt: waarom sommige toppers nooit op kop rijden

Een etiket dat snel kleeft

In het moderne wielrennen draait veel om energie sparen. Zeker in klassiekers en rittenkoersen proberen renners zo zuinig mogelijk met hun krachten om te springen. Daardoor ontstaat soms frustratie wanneer bepaalde coureurs consequent weigeren een beurt over te nemen.

Binnen het peloton wordt dan al snel gesproken over een ‘wieltjeszuiger’ of een renner die liever profiteert van het werk van anderen. Dat imago kan jarenlang blijven hangen, ook al is de werkelijkheid vaak genuanceerder.

Van der Poel krijgt het verwijt geregeld

Mathieu van der Poel is een van de renners die regelmatig met dat verwijt wordt geconfronteerd. Vooral in kleinere groepen kiest de Nederlander er vaak voor om niet mee te werken wanneer hij denkt dat de situatie in zijn voordeel speelt.

Zijn redenering is eenvoudig: als hij de snelste man van de groep is, waarom zou hij dan energie verspillen? Tegenstanders ergeren zich daar soms aan, maar Van der Poel heeft al meermaals bewezen dat die tactiek hem overwinningen oplevert.

Ook wereldkampioen Tadej Pogacar krijgt af en toe kritiek wanneer hij in een elitegroep niet onmiddellijk wil samenwerken. De Sloveen laat zich daarbij vooral leiden door koersbelang. Ook Jonas Vingegaard past die tactiek toe. Als een concurrent meer voordeel heeft bij een achtervolging, ziet hij weinig reden om zelf het grootste werk op te knappen.

Lees ook... Dit is de reden waarom zoveel wielertoppers in Andorra wonen›

Slim koersen of gebrek aan collegialiteit?

Het fenomeen is allerminst nieuw. In het verleden kregen ook renners als Peter Sagan, Philippe Gilbert en zelfs Tom Boonen geregeld opmerkingen van concurrenten omdat ze in bepaalde situaties niet wilden overnemen.

Toch blijkt de grens tussen slim koersen en profiteren bijzonder dun. Wie wint, wordt vaak geprezen om zijn tactisch vernuft. Wie verliest, krijgt al snel het verwijt dat hij niet heeft meegewerkt.

Een spel binnen het spel

Uiteindelijk maakt dat deel uit van de charme van het wielrennen. Naast kracht en uithouding spelen ook psychologie en tactiek een grote rol. De vraag is dan ook niet welke renners nooit op kop rijden, maar welke renners erin slagen anderen het werk voor hen te laten doen.

Want in het peloton geldt al decennialang dezelfde waarheid: de slimste wint niet altijd, maar hij verliest zelden energie die hij niet hoeft te verspillen.