"Dan kun je toch niet neen zeggen": Belgische ex-rozetruidrager doet opmerkelijk verhaal

Een onverwachte uitnodiging

Wilfried Reybrouck was vrijdag een opvallende gast aan de start van de Giro-etappe in Formia. De inmiddels 73-jarige Belg werd er uitgebreid gehuldigd omdat hij er exact 52 jaar geleden een rit won én leider werd in de Ronde van Italië.

Dat hij aanwezig was op uitnodiging van de Giro, had hij aan zijn zoon te danken. “Via mijn zoon hebben ze mij gevonden”, vertelt Reybrouck aan Het Nieuwsblad. “Vliegtuig, hotel, eten en drinken. Alles hebben ze betaald. Dan kun je toch niet neen zeggen, hé.”

De oud-renner uit Damme keek zichtbaar met plezier terug op één van de meest opmerkelijke verhalen uit de wielergeschiedenis.

Van liefhebber naar prof in twee weken

Het verhaal van Reybrouck leest als een filmscenario. In 1974 was hij nog amateurrenner toen hij onverwacht de kans kreeg om de Giro te rijden bij de Italiaanse ploeg Filcas.

“Aan een professionele carrière had ik nooit gedacht”, zegt hij daar nu over. Toch besloot hij de uitdaging aan te gaan. In amper twee weken bracht hij zijn proflicentie in orde.

De avond voor de start arriveerde hij in Rome met nauwelijks meer dan een paar koersschoenen en zijn licentie op zak. “De ochtend voor de start leerde ik mijn ploegmaten kennen”, vertelt Reybrouck. Zelfs een koersfiets moest nog geregeld worden.

Meteen ritwinst én roze trui

De eerste rit van die Giro startte in Vaticaanstad en eindigde in Formia. Voor de start mochten de renners zelfs de paus ontmoeten. Reybrouck had geen grote verwachtingen. “Ik dacht dat ik misschien top tien kon rijden in mijn eerste profkoers.” Maar in de sprint gebeurde het onwaarschijnlijke.

Op driehonderd meter van de streep zette hij aan. “Op vijftig meter van de finish keek ik nog eens achterom. Ik zag niemand.” Alleen Roger De Vlaeminck kwam nog opzetten, maar Reybrouck hield stand. Resultaat: ritwinst én de roze leiderstrui in zijn allereerste profwedstrijd.

Het sprookje duurt kort

Lang duurde het Giro-avontuur van Reybrouck niet. In de derde etappe kwam hij buiten tijd binnen, helemaal alleen. “65 kilometer heb ik op mijn eentje in de roze trui achter het peloton gereden”, blikt hij terug. Volgens hem liet zijn ploegleider hem toen in de steek.

Toch bleef die ene dag voor altijd bijzonder. Reybrouck reed later nog zeven seizoenen als prof en boekte nog enkele zeges, maar nergens beleefde hij hetzelfde gevoel. “Een vedette was ik niet”, besluit hij. “Maar die ene dag was ik toch wereldberoemd.”